Afgelopen zaterdag boekte Lokomotief MU20 een monsteroverwinning tegen Eurosped Twente. Lokomotief stuurde de jonge ploeg uit Tubbergen met bijna 100 punten verschil naar huis. Tijd genoeg dus voor Eurosped om te overdenken wat zij überhaupt in de MU20-eredivisie te zoeken hebben.

De deze week in de publiciteit staande Johan Cruijff wist het eigenlijk al: elk nadeel heeft een voordeel. Want de wedstrijd tegen Eurosped kwam Lokomotief eigenlijk meer dan goed uit. Hoewel tot nu toe alle wedstrijden winnend werden afgesloten, liep het afgelopen weken af en toe niet echt lekker. In de wedstrijd die zaterdag geen moment een wedstrijd was, kon Lokomotief alle schroom van zich af gooien.

Al na 3 minuten was het duidelijk wie de betere van de twee was. Terwijl Eurosped nog niet één keer een schotpoging had kunnen wagen, kwam Loko met een 15-0 run erg sterk uit de startblokken. Het is dat sommige meiden nog niet onmiddellijk op scherp stonden, want als dat het geval was geweest, had het verschil net zo makkelijk al dubbel zo groot kunnen zijn. Het eerste kwart ontaardde in een soort ren-je-rot, van beide kanten, en werd met 27-14 afgesloten.

De eerste zes (!) minuten van het tweede kwart lieten de meiden van Lokomotief zien waarom zij eerste staan in hun competitie. Werkelijk alles lukte: de ene na de andere fraaie aanval werd afgewisseld met een uitstekende presverdediging. Waarop Eurosped geen enkel antwoord had: 45-14. En hoewel ik van Tammie geen ‘ouderwetse’ woorden mag gebruiken, wat Eurosped liet zien was echt ‘deerniswekkend’ (volgens het synoniemenwoordenboek: armzalig, bedroevend, deplorabel, meelijwekkend, mistroostig, etc.). Een aardig team wellicht voor de MU16 competitie, maar minimaal drie maten te licht voor MU20. Nog wel leuk voor het publiek: met een echte buzzerbeater van Kirsten ging Loko comfortabel rusten: 67-18.

De tweede helft kende eigenlijk maar twee vragen: kon Annie Druif haar meiden nog een keer 20 minuten scherp houden, en zo ja, wat zou de eindstand dan worden?  De eerste vraag liet zich na 4 minuten in het derde kwart snel beantwoorden: 84-20! En dat leidde als nel tot een derde vraag: wie zou het 100^ste punt scoren? Tammie deed haar best twee keer op rij te missen, waarna Kirsten haar verantwoordelijkheid nam: 100-26. En toen dacht Frenkie: wat Kirsten kan, kan ik ook, en scoorde eveneens fraai in de buzzer 103-28.

Het laatste kwart was af en toe ’galleryplay’. Het publiek dat vorige week nog collectief zat te mopperen op het vertoonde spel, werd beloond met vele vloeiende aanvallen. Af en toe lukte zelfs een derde of vierde (of misschien wel vijfde) optie van het aanvalsspelletje! En het applaus klonk helemaal luid toen zelfs de kleinste (?) Lokospeelster (Inez) in staat was met een snoeihard shotblok haar directe opponent uit te schakelen. Het slot was alleen nog spannend voor de statistieken. Volgens het scorebord scoorde Liza tot veel plezier van het publiek 143-42, maar de NBB-site liet uiteindelijk een 140-42 eindstand zien. Goed gespeeld, tot het laatste moment! En de verkiezing ‘speelster van de wedstrijd’ was niet moeilijk: Alies, Frenkie, Gillian, Inez, Kirsten, Liza, Nikki, Pleun, Rosanne, Tammie en Willeke (in alfabetische volgorde).