‘Het ging af en toe heel erg goed’, vond Annie Druif na afloop van de met 88-50 gewonnen wedstrijd tegen Den Helder. En dat kon de coach van het MU20-team terecht zeggen. Net als alle eerdere tegenstanders vormde ook Den Helder, dat door het vertrek van enkele speelsters minder sterk is dan afgelopen seizoen, geen moment een serieuze bedreiging voor Lokomotief.

Het is leuk om te zien is dat alle speelsters van Lokomotief aan elkaar en aan het niveau van de MU20-eredivisie beginnen te wennen. Het maakt eigenlijk niet zo heel veel uit wie er in het veld staan. In alle mogelijke samenstellingen wordt steeds beter uitvoering gegeven aan de verschillende aanvalsvarianten die Annie en Regina proberen te introduceren. Natuurlijk, het kan altijd beter. Af en toe loopt er nog wel eens een center de verkeerde kant op, staat er een forward op de verkeerde plek, of heeft een guard net iets te weinig rust om de hoge of lage ‘hoorns’ op te zetten. Maar het gaat steeds beter lopen. En ook afgelopen zaterdag waren er weer heel veel heel mooie aanvallen in de Van Zweedenzaal te zien. Die bal gaat er wel in bij Loko, dat is bijna een zekerheidje.

Annie greep de wedstrijd tegen de meiden uit de kop van Noord Holland ook aan om de 1-3-1-verdediging te perfectioneren. Door het ‘trappen’ van de bal werd geprobeerd de tegenstander vroeg onder druk te zetten en hen te dwingen tot een geforceerde noodpass. En jawel, regelmatig vloog er een totaal onbegrepen bal over de Rijswijkse verdediging. Wat keer op keer direct aanleiding was voor een snelle uitval. Voordat Den Helder het goed en wel in de gaten had stonden zij met 10-0 achter. Vooral Pleun had het in de eerste minuten goed naar haar zin op de aanvalshelft van Den Helder, en was ‘unstoppable’ voor haar directe tegenspeelster. Met 26-11 mochten beide teams voor het eerst even uitpuffen.

In het tweede kwart ging Lokomotief onverdroten door op de ingeslagen weg. De verdediging - op de voeten!, schreeuwden de beide coaches voortdurend - was zoals altijd fel. Ook werden er veel aanvallende rebounds van het bord geplukt. Alle speelsters pakte hun puntjes mee, maar het waren vooral Kirsten en de steeds zelfverzekerder spelende Nikkie die met snelle drives de weg naar de basket makkelijk wisten te vinden. Jammer was wel dat de beide scheidsrechters veel knullige fouten af floten, waardoor met name Willeke al snel in de foutenlast kwam. Het arbitrale duo presteerde het zelfs een tweetal onsportieve fouten aan Lokomotief uit te delen. De wedstrijd was er totaal niet naar! Invloed op het wedstrijdbeeld had het gelukkig niet, de rustand was 47-25.

De tweede helft bood af en toe een wat ongeorganiseerde indruk. Met zes speelsters op de bank voelde Annie zich gedwongen veel en snel door te wisselen. Waardoor het leek of sommige speelsters steeds net even te weinig tijd kregen om lekker in hun ritme te komen. Met als gevolg dat er net iets te weinig rust bij de meiden was om de systeempjes goed door te oefenen. Maar ook in de tweede helft bleef iedereen erg gretig, en werd in aanvallend opzicht opnieuw het netje makkelijk getoucheerd, getuige de 66-33 aan het eind van de derde kwart. Annie paste bij een 75-37 tussenstand zelfs een heuse ‘teamwissel’ toe. Niet omdat het vertoonde spel daartoe aanleiding bood, integendeel, maar het is per slot van rekening altijd leuk om je tegenstander te imponeren. Den Helder had zich inmiddels al lang gewonnen gegeven. Als slotakkoord mocht Kirsten de eindstand op het scorebord zetten: 88-50. Inderdaad, het begint bijna gewoontjes te worden, net als in de vorige wedstrijd met een echte buzzerbeater.